ताइपेई। नोभेम्बर १९९८ मा, जियाङ जेमिनले टोकियोको वासेदा विश्वविद्यालयका विद्यार्थीहरूको अगाडि उभिएर घोषणा गरे: “चीनको विकास भए पनि, यसले कहिल्यै पनि अन्य देशहरूलाई धम्की दिने छैन। यसले कहिल्यै पनि प्रभुत्व खोज्ने छैन।” यी शब्दहरू जापान र विश्वलाई आश्वस्त पार्नका लागि थिए कि चीनको उदय शान्तिपूर्ण, सहयोगी र धम्की बिनाको हुनेछ। आज, सी जिनपिङको नेतृत्वमा, त्यो वाचा खोक्रो छ। बेइजिङको द्रुत आणविक हतियार निर्माण र बलियो सैन्य मुद्राले चीनलाई प्रकट गर्दछ जुन जियाङको संयमित भाषाबाट टाढा र जबरजस्ती शक्ति प्रदर्शन तर्फ सरेको छ।

जियाङको युग: शान्तिपूर्ण उदयको बयानबाजी। कूटनीतिक विश्वास: जियाङको यो भनाइ १९९८ मा जापानको उनको राजकीय भ्रमणको क्रममा आएको थियो, जसले ताइवान र इतिहासमा विवाद पछि तनाव कम गर्न डिजाइन गरिएको शान्ति र विकासको लागि मित्रता र सहयोगको साझेदारी निर्माण गर्ने जापान-चीन संयुक्त घोषणापत्रको नेतृत्व गर्‍यो। आर्थिक प्राथमिकता: उनको नेतृत्वले प्रत्यक्ष टकराब होइन, विश्वव्यापी व्यवस्थामा वृद्धि र एकीकरणमा जोड दियो। रणनीतिक मुद्रा: चीनको आणविक हतियारको भण्डार उल्लेखनीय रूपमा कम रह्यो, न्यूनतम प्रतिरोध र "पहिले प्रयोग नगर्ने" सिद्धान्तको साथ।

सीको युग: आणविक हतियार र शक्ति। हतियार विस्तार: चीनको सञ्चयनात्मक वारहेडहरू २०२० मा २०० बाट बढेर आज ६०० पुगेको छ, र अमेरिकी अनुमान २०३० सम्ममा १,००० भन्दा बढी हुनेछ। प्राविधिक छलांग: हाइपरसोनिक ग्लाइड सवारी साधन, MIRV मिसाइलहरू, र ठूलो नयाँ मिसाइल साइलो फिल्डको विकासले चीनको पहिलेको प्रतिबन्धित दृष्टिकोणबाट ठूलो परिवर्तनलाई चिन्ह लगाउँछ। क्षेत्रीय दबाब: आणविक आधुनिकीकरणले दक्षिण चीन सागर, ताइवान स्ट्रेट र पूर्वी चीन सागरमा आक्रामक चालहरूलाई पूरक बनाउँछ, जहाँ चीनको सैन्य मुद्राले आफ्ना छिमेकीहरूलाई बढ्दो रूपमा धम्की दिइरहेको छ।

घरेलु धारणा: सीले सीसीपीको अधिकारलाई सुदृढ गर्न राष्ट्रवाद र सैन्य शक्तिमा बढी भर पर्छन्, जबकि जियाङ आर्थिक वृद्धि र अन्तर्राष्ट्रिय एकीकरणमा बढी भर पर्छन्। भूराजनीतिक महत्त्वाकाङ्क्षा जियाङले एकीकरण खोजे; सी विश्वव्यापी व्यवस्थालाई पुनः आकार दिन चाहन्छन्। सुरक्षा वातावरण: सीले शीतयुद्धपछिको युगको जियाङको सकारात्मकवादी दृष्टिकोणलाई बहु ध्रुवीय, प्रतिस्पर्धी संसारको दृष्टिकोणले प्रतिस्थापन गरेका छन् जहाँ आणविक निवारण केन्द्रबिन्दु हो।

"कुनै प्रभुत्व नभएको" जियाङको वाचा कूटनीतिक आश्वासन थियो। सीको आणविक निर्माणले बेइजिङले अब बढ्दो रणनीतिक शक्तिलाई अस्तित्व र प्रभावको लागि आवश्यक ठान्ने देखाउँछ। यो उल्टो चीनको विश्वसनीयतालाई कमजोर बनाउँछ, क्षेत्रीय सैन्यीकरणलाई प्रोत्साहन गर्छ, र सीसीपी प्रतिबद्धताहरूमा विश्वासलाई कमजोर बनाउँछ।

जियाङको शान्तिपूर्ण बयानबाजीबाट सीको आणविक आक्रामकतामा चीनको सङ्क्रमण केवल नीतिगत परिवर्तन मात्र होइन। यो टोकियोमा जियाङले अपनाएका सिद्धान्तहरूको अस्वीकार हो। "शान्तिपूर्ण प्रगति" को वाचा अब नियन्त्रण र नियन्त्रणको रणनीतिले प्रतिस्थापन गरेको छ। एसिया र विश्वको लागि पाठ स्पष्ट छ: बेइजिङका कार्यहरूले दृढतालाई सङ्केत गर्दा उनका शब्दहरूलाई हल्का रूपमा लिन सकिँदैन।