वाशिंगटन, डीसी: कब्जा गरिएको गिलगिट बाल्टिस्तानका जनताले गिलगिट बाल्टिस्तान र जम्मू कश्मीरका जनता विरुद्ध पाकिस्तानको पाखण्ड र अपराधलाई उजागर गर्न फेब्रुअरी ५ लाई एक दिनको रूपमा घोषणा गरेका छन्।

कश्मीरको बारेमा चिन्ता गर्नुको सट्टा, पाकिस्तानले आफ्नै जनताको आवश्यकतामा ध्यान केन्द्रित गर्नुपर्छ, जो गरिब र बेरोजगार छन्। हामी बोल्दै गर्दा, बलुचिस्तान प्रान्तमा सैन्य नेतृत्वमा नरसंहार भइरहेको छ। यसको सेनाले पश्तुनिस्तानको तिराहका निराधार मानिसहरूलाई उनीहरूको घरबाट धपाएको छ जबकि उनीहरूको उपत्यका हिउँ र हिउँको वर्षाले ढाकिएको छ। यसको न्यायपालिकाले अली वजीर, मंजुर पश्तिन र मेहरंग बलोच जस्ता नेताहरूलाई आधारभूत अधिकार र आफ्नो समुदायको लागि सम्मानजनक जीवनको माग गरेको आरोपमा जेल हालेको छ।

पाकिस्तानले गिलगिट बाल्टिस्तानको आफ्नो गाउँमा स्थानीय स्रोतहरूको शोषण र चोरीको विरोध गरेकोमा शबीर मयार जस्ता नेताहरूलाई जेल हालेको छ। अधिकारीहरूले बाबाजानलाई गिलगित बाल्टिस्तानमा चुनाव लड्न अनुमति दिने छैनन् किनभने उनले खुलेआम उत्पीडन र साम्राज्यवादको विरुद्धमा बोलेका थिए। पाकिस्तानले सिपेकको नाममा आदिवासी प्राकृतिक स्रोतहरू चोरिरहेको छ र औपनिवेशिक नीतिहरू मार्फत हाम्रो संस्कृति र भाषाहरूलाई नष्ट गरिरहेको छ।

पाकिस्तानले गिलगित बाल्टिस्तानका मानिसहरूलाई आधारभूत संवैधानिक अधिकार बिना बाँच्न बाध्य पारिरहेको छ। यसको प्रहरी र सेनाले स्थानीय शियाहरूको नरसंहारमा सक्रिय रूपमा भाग लिइरहेका छन् र शिया जनसङ्ख्यालाई अल्पसङ्ख्यकमा घटाउन पाकिस्तानी बसोबास गर्नेहरूलाई उनीहरूको पुर्खाको जग्गा दिइरहेका छन्।

हालै पन्जाब प्रहरी र रेन्जर्सद्वारा मारिएका आफ्ना तेह्र जना प्रियजनहरूलाई गाडेका पीओजेकेका मानिसहरूसँग माफी माग्नुको सट्टा, पाकिस्तानी कब्जाकर्ताहरूले भारतीय कश्मीरमा आफ्नो दाबी गर्ने र त्यहाँका मानिसहरूसँग ऐक्यबद्धता व्यक्त गर्ने हिम्मत गरेका छन्। जो मिथकहरूको विपरीत, सबै तहमा संवैधानिक अधिकार र राजनीतिक प्रतिनिधित्वको साथ समान भारतीय नागरिकको रूपमा बस्छन्।

पीओजेकेका मानिसहरूसँग खाना, बिजुली, औषधि, पिउने पानी र सरसफाइ जस्ता आधारभूत आवश्यकताहरूको अभाव छ। भारतीय कश्मीरीहरूले पछिल्लो विश्व-स्तरीय पूर्वाधार र स्थिर सामाजिक-आर्थिक प्रगतिबाट लाभ उठाउँछन्। सत्य कुरा के हो भने, गिलगिट बाल्टिस्तानको अवस्था यति भयावह छ कि हामी आशा गर्छौँ कि भारतीय जम्मू कश्मीर र लद्दाखमा रहेका हाम्रा आफन्तहरूले हामीलाई पाकिस्तानबाट मुक्त हुन मद्दत गर्नेछन्।

गिलगिट बाल्टिस्तानका बासिन्दाहरू पाकिस्तानी सरकारसँग सहमत छन् कि जम्मू कश्मीर विभाजनको अधूरो काम हो।

यद्यपि, पाकिस्तानीहरूले बिर्सन्छन् कि यो ब्रिटिस सरकारको विभाजन योजना थियो जसले गिलगिट बाल्टिस्तानका मानिसहरूलाई भारतीय नागरिक बन्ने अवसर दियो। पाकिस्तानले गिलगिट बाल्टिस्तानमाथि आक्रमण गरेर कब्जा गरेको दिनदेखि यो अधिकार हडपेको थियो। यसलाई उपनिवेशमा परिणत गरेको थियो। गिलगिट बाल्टिस्तानमा पाकिस्तानी दासहरूको आगमन भएदेखि, त्यहाँका मानिसहरूले शोषण, पीडा र कठिनाइ बाहेक केही अनुभव गरेका छैनन्।

यो अधूरो काम तब मात्र पूरा हुनेछ जब गिलगिट बाल्टिस्तानलाई भारत भित्र लद्दाखसँग एकीकृत गरिनेछ। विगतका गल्तीहरू तब मात्र सच्याइनेछन् जब पाकिस्तानले हाम्रो क्षेत्रहरूबाट फिर्ता लिन्छ, आफ्नो अवैध कब्जा समाप्त गर्छ र गिलगिट बाल्टिस्तानलाई यसको वास्तविक मालिकलाई फिर्ता गर्छ। पीओजेकेका स्थानीय मानिसहरू आशा गर्छन् कि त्यो दिन चाँडै आउनेछ जब तिनीहरू साँचो भारतीय नागरिकको रूपमा बाँच्न र आफ्नो मर्यादा र सम्मान पुनः प्राप्त गर्न सक्षम हुनेछन्।

यस समयमा, गिलगिट बाल्टिस्तानका जनता संयुक्त राष्ट्र सङ्घलाई सम्झाउन चाहन्छन् कि पाकिस्तान एक मात्र अपराधी हो। जसले भारतीय स्वतन्त्रता ऐन र यूएनसीआईपी प्रस्ताव अनुसार कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूबाट फिर्ता हुन अस्वीकार गरिरहेको छ। यस द्वन्द्वमा पाकिस्तान एक मात्र दोषी हो, जम्मू कश्मीरलाई अपहरण गर्दै आफ्नो भूभाग र जनतामा आतङ्कवाद थोप्दै आएको छ। यसका हातहरू हिन्दू र सिख कश्मीरीहरूको रगतले रङ्गिएका छन्। विगत ७८ वर्षदेखि, यसले जम्मू कश्मीर र गिलगिट बाल्टिस्तानका जनतालाई आफ्नो दुष्ट विस्तारवादी योजना र महत्त्वाकाङ्क्षाको बन्धक बनाएको छ।

यस समयमा, हामी पाकिस्तानले तुरुन्तै हाम्रो क्षेत्रहरूबाट फिर्ता लिने र गिलगिट बाल्टिस्तान र यूएनसीआईपीका जनतालाई ७८ वर्षको शोषण र लुटपाटको उचित क्षतिपूर्ति प्रदान गर्ने अपेक्षा गर्छौँ।

सेन्गे त्सेरिङ पाकिस्तान-कब्जा गरिएका गिलगिट-बाल्टिस्तानका बासिन्दा हुन् र वाशिंगटन, डिसीमा गिलगिट बाल्टिस्तान अध्ययन सञ्चालन गर्छन्।