स्वार्थी आफन्तहरू छायाँजस्ता हुन्छन्,
घाम लागुञ्जेल साथ दिन्छन्,
अन्धकार शुरू हुनेबित्तिकै हराउँछन् ।
उनीहरूको साथमा अपनत्व कम,
स्वार्थको हिसाब धेरै हुन्छ।
जबसम्म तिमीबाट फाइदा हुन्छ,
तबसम्म तिमी आफ्नो हुन्छौ ।
जुन दिन तिमीलाई उनीहरूको आवश्यकता पर्छ,
त्यही दिन उनीहरू व्यस्त हुन्छन् ।

उनीहरू तिम्रो घरमा आउँछन्,
तर तिम्रो मनसम्म कहिल्यै पुग्दैनन् ।
तिम्रो खुशीमा हाँस्छन्,
तर त्यो हाँसोभित्र
ईर्ष्याको तीतो स्वाद लुकेको हुन्छ ।
तिम्रो सफलतामा बधाई दिन्छन्,
तर मनमनै भगवानसँग सोधिरहेका हुन्छन्-
“यसलाई नै किन ?”

तिमी रोइरहेको बेला
सान्त्वना दिने शब्द खोज्दैनन्,
बरु तिम्रो कमजोरी गन्न थाल्छन् ।
तिमी लडिरहेको बेला
हात समात्न आउँदैनन्,
तर तिमी किन लड्यौ भन्ने कथा
अरूलाई सुनाउन सबैभन्दा अगाडि हुन्छन् ।

सम्बन्ध उनीहरूका लागि
भावनाको विषय होइन,
फाइदाको सम्झौता हो ।
जहाँ लाभ हुन्छ,
त्यहीँ माया देखिन्छ।
जहाँ स्वार्थ सकिन्छ,
त्यहीँ सम्बन्ध पनि समाप्त हुन्छ ।

तर जीवनको एउटा नियम छ-
झुट धेरै टाढासम्म हिँड्न सक्छ,
तर सत्यभन्दा अगाडि कहिल्यै पुग्न सक्दैन ।

समय…
समय मौन भएर पनि बोलिरहेको हुन्छ।
उसले कसैलाई तुरुन्त सजाय दिँदैन,
तर कसैलाई छुट पनि दिँदैन।
आज अरूको मन दुखाएर हिँड्नेहरूलाई,
भोलि आफ्नै एक्लोपनले सजाय दिन्छ।

आज म कसैको बदलाको प्रतीक्षा गर्दिनँ।
किनकि बदलाभन्दा ठूलो उत्तर
मेरो सफलता हुनेछ।
घृणाभन्दा ठूलो शक्ति
मेरो मौनता हुनेछ ।
र स्वार्थभन्दा ठूलो सम्पत्ति
मेरो आत्मसम्मान हुनेछ।

अब मैले सिकेको छु-
सबैसँग राम्रो व्यवहार गर्नुपर्छ,
तर सबैलाई मनभित्र ठाउँ दिनु हुँदैन ।
सबै आफन्तलाई सम्मान दिनुपर्छ,
तर सबैलाई विश्वास गर्नु हुँदैन ।

किनकि…

स्वार्थी आफन्तहरू नदीको किनारजस्ता हुन्छन्,
पानी बगुञ्जेल साथ दिन्छन्,
नदी सुक्नेबित्तिकै चर्किन थाल्छन् ।

स्वार्थी आफन्तहरू रूखका पतझरजस्ता हुन्छन्,
हरियाली रहुञ्जेल शोभा बढाउँछन्,
मौसम फेरिनेबित्तिकै झरेर टाढा जान्छन् ।

र स्वार्थी आफन्तहरू छायाँजस्ता हुन्छन्-
घाम लागुञ्जेल साथ दिन्छन्,
अन्धकार शुरू हुनेबित्तिकै हराउँछन् ।
तर समय…
समयले न घाम छान्छ,
न छायाँ ।
उसले केवल सत्य देखाउँछ।
र सत्य एउटै हुन्छ
‘नाताले होइन, नियतले आफन्त बनाउँछ ।’