कराची। पाकिस्तानले अन्तर्राष्ट्रिय "स्थिर करण" बलको भागको रूपमा गाजामा सेना पठाउने तयारी गरिरहेको छ। यो कदम भ्रम र जोखिमले ढाकिएको छ। अमेरिकाको मध्यस्थतामा युद्धपछिको शान्ति योजना अन्तर्गत, लडाई समाप्त भएपछि गाजाको नियन्त्रण लिन अन्तर्राष्ट्रिय स्थिर करण बल (आईएसएफ) गठन भइरहेको छ। पाकिस्तानी अधिकारीहरू यस बलमा सामेल हुने बारे गोप्य छलफलमा छन्। जसमा प्रायः मुस्लिम बहुल देशहरूका सेनाहरू समावेश हुनेछन्। आईएसएफको भनिएको मिसन हानिरहित देखिन्छ। जसमा गाजामा आन्तरिक सुरक्षा कायम राख्ने, हमासलाई निःशस्त्रीकरण गर्ने, सीमा पार गर्ने सुरक्षित गर्ने र मानवीय र पुनर्निर्माण प्रयासहरूको निरीक्षण गर्ने समावेश छ। तर परिणामहरू खतरनाक छन्। वास्तविकतामा, पाकिस्तानी सेनाहरूलाई हमास नेटवर्कलाई भत्काउने र इजरायलको सुरक्षा हितसँग मिल्दोजुल्दो ढाँचा भित्र गाजा शान्तिपूर्ण रहने सुनिश्चित गर्ने जिम्मेवारी दिइनेछ।

यस्तो व्यवस्थाले पाकिस्तानको लागि महत्त्वपूर्ण परिवर्तनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। देशले कहिल्यै आधिकारिक रूपमा इजरायललाई मान्यता दिएको छैन र पाकिस्तानी राहदानीहरूले इजरायलको यात्रालाई स्पष्ट रूपमा निषेध गर्दछ। दशकौँसम्म, इस्लामाबादको बयानबाजीले पाकिस्तानलाई प्यालेस्टिनी उद्देश्यको समर्थकको रूपमा चित्रण गर्‍यो। प्यालेस्टाइनको समर्थनलाई इजरायलको अस्तित्वको पूर्ण विरोधसँग तुलना गरिएको थियो। हालै अगस्ट २०२५ मा, पाकिस्तानको सांसदले सर्वसम्मतिले प्यालेस्टिनी जनताको लागि आफ्नो "ऐतिहासिक र अटल समर्थन" पुष्टि गर्‍यो र गाजामा इजरायलको सैन्य आक्रमणलाई युद्ध अपराधको रूपमा निन्दा गर्‍यो। तर अब, बन्द ढोका पछाडि, पाकिस्तानको सैन्य नेतृत्व गाजामा इजरायलसँग प्रभावकारी रूपमा साझेदारी गर्ने योजनासँग पङ्क्तिबद्ध भएको देखिन्छ।

गाजामा सेनाको प्रस्तावित तैनाथको प्रतिक्रिया तीव्र भएको छ। पाकिस्तानी सेनाले इजरायललाई फाइदा पुग्ने सुरक्षा व्यवस्था लागू गर्न मद्दत गर्नेछ भन्ने धारणाले, अप्रत्यक्ष रूपमा भए पनि घरेलु र मुस्लिम संसार दुवैमा आक्रोश निम्त्याएको छ। यदि पाकिस्तानी सेनाले हमासलाई हतियार दिन इजरायलसँग समन्वय गर्छ भने, साधारण पाकिस्तानीहरूले यसलाई "शान्ति स्थापनाको रूपमा होइन, तर इजरायलको रणनीतिक लक्ष्यहरूमा संलग्नताको रूपमा" देख्नेछन्। पाकिस्तानमा जनभावना धेरै हदसम्म प्यालेस्टाइनको पक्षमा र इजरायलको विरुद्धमा छ। त्यसैले यो ठूलो उल्टो प्यालेस्टिनी उद्देश्यहरूको विश्वासघात भन्दा कम केही देखिँदैन।

आलोचकहरूले कुनै शब्द प्रयोग गरेका छैनन्। अमेरिकी गाजा योजनाप्रति खुलापन देखाउने पाकिस्तान र अन्य मुस्लिम देशका नेताहरूलाई “उम्माको देशद्रोही” भनिएको छ। अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा, प्रमुख मुस्लिम सहयोगीहरू पनि चिन्तित छन्: इरान, टर्की र कतार जस्ता देशहरूले पाकिस्तानको कदमलाई पश्चिमा हितप्रति आत्मसमर्पण र प्यालेस्टिनी जनताप्रति विश्वासघातको रूपमा हेर्छन्। अर्को शब्दमा, यो तैनाथीलाई विचार गरेर पाकिस्तानले आफूलाई त्यही इस्लामिक संसारबाट अलग्गिने जोखिममा पार्छ जसको कारणलाई उसले समर्थन गर्ने दाबी गर्छ।

भव्य शान्ति सेनाको बयानबाजी पछाडि, वास्तवमा के भइरहेको छ त्यो रणनीतिक पुनर्संरचना हो। गाजा स्थिर करण बलमा सामेल भएर, पाकिस्तानले वास्तवमा इजरायललाई हमास विरुद्ध "काम पूरा गर्न" मद्दत गर्नेछ।

पाकिस्तान भित्र, गाजा सेना योजनाको समाचारले विरोध प्रदर्शन गरेको छ। सबैभन्दा तीव्र क्रोध इस्लामिक दलहरू र समूहहरूबाट आएको छ। जसले सरकार र सेनालाई उम्मा बेचेको आरोप लगाउँछन्। गाजा सम्झौताको समाचार आएपछि कट्टरपन्थी तहरीक-ए-लब्बैक पाकिस्तान (टीएलपी) तुरुन्तै परिचालन भयो। टीएलपी नेताहरूले अमेरिकाको मध्यस्थतामा भएको शान्ति सम्झौतालाई "प्यालेस्टिनी जनतालाई दबाउने षड्यन्त्र" भनेर निन्दा गरे र यसको विरोध गर्ने वाचा गरे। सरकारको प्रतिक्रिया द्रुत र कठोर थियो। जब टीएलपी सदस्यहरूले कडा सुरक्षा उपायहरूको अवज्ञा गरे। हिंसात्मक झडपहरू भए, जसमा १०० भन्दा बढी मानिसहरूको मृत्यु भयो र धेरै घाइते भए। यसपछि, राष्ट्रव्यापी कारबाहीमा पाकिस्तानभरि २,७०० भन्दा बढी टीएलपी सदस्यहरू र समर्थकहरूलाई पक्राउ गरियो र हजारौँलाई नो-फ्लाई सूचीमा राखियो। किनकि सरकारले थप अशान्ति रोक्न खोज्यो। सेनाको नजिकको लोकप्रिय इस्लामी समूहमाथि यस्तो कारबाहीले गाजा योजनालाई अगाडि बढाउन पाकिस्तानी सरकार कति हदसम्म जान इच्छुक छ भनेर देखाउँछ।

रूढिवादी जमात-ए-इस्लामी (जेआई) पार्टीले संसद्मा सेनाको योजनाको पनि आपत्ति जनायो। जेआईका सांसदहरूले इजरायललाई मान्यता दिने वा प्यालेस्टिनी अधिकारलाई कमजोर पार्ने कुनै पनि सम्झौताको आलोचना गरे। राजनीतिज्ञ, पत्रकार र नागरिक समाजका कार्यकर्ताहरूले यो कदमको कडा आलोचना गरे। यसलाई इजरायलमा "दुई-राज्य आत्मसमर्पण" भने, जसलाई पाकिस्तानका शासकहरूले अनुमोदन गर्ने अधिकार छैन।

सायद धेरैलाई रिस उठेको कुरा के हो भने पाकिस्तानी सेनालाई विदेश पठाउने निर्णय वरिष्ठ सैन्य अधिकारीहरू र केही अधिकारीहरूले संसद्मा कुनै परामर्श बिना एकतर्फी रूपमा लिएका थिए।

यस आँधीबेहरीको केन्द्रमा पाकिस्तानका सेना प्रमुख फिल्ड मार्शल सैयद असीम मुनीर छन्। जसले यो नीति बनाएको आरोप छ। मुनीरलाई पहिले मुस्लिम मुद्दाहरूको "रक्षक" भनेर केहीले प्रशंसा गरेका थिए, तर अहिले व्यक्तिगत वा संस्थागत लाभको लागि पाकिस्तानका सिद्धान्तहरू बेचेकोमा उनको तीव्र आलोचना भइरहेको छ।

आर्थिक किकब्याक वा राजनीतिक पक्षधरताको बदलामा, उनले वाशिंगटनसँग (र सिधै इजरायलसँग पनि) सम्झौता गरे जसले प्रभावकारी रूपमा पाकिस्तानी सेनालाई गाजामा भाडाको सेनामा परिणत गर्‍यो।

रिपोर्टहरूले दाबी गरेका छन् कि मुनिरले गाजामा तैनाथको लागि प्रत्येक पाकिस्तानी सिपाहीको लागि इजरायलबाट १०,००० डलर माग गरेका थिए। जुन इजरायलले प्रति सिपाही मात्र १००० डलर प्रस्ताव गर्दै अस्वीकार गरेको बताइएको छ। यदि सत्य हो भने, यो पर्दा पछाडिको वार्ताले पाकिस्तानको गाजा मिसनलाई सेवाहरूको लागि नगदको रूपमा चित्रण गर्दछ। यो घटना "द्वन्द्वलाई मुद्रीकरण गर्ने लापरवाह प्रयास" को रूपमा बराबर छ। अनिवार्य रूपमा युद्धग्रस्त मुस्लिम भूमिमा पाकिस्तानको समर्थनमा मूल्य ट्याग राख्दै। यो दाबीले यस्तो हङ्गामा निम्त्यायो कि यसले पाकिस्तानको "शान्ति कायम राख्ने" प्रारम्भिक कथालाई पटरीबाट उत्रायो र देश भित्र क्रोध जगायो।

यसबाहेक, धेरै रिपोर्टहरूले सङ्केत गर्दछ कि जनरल मुनिरले महिनौँदेखि गाजाको बारेमा अमेरिकी र इजरायली अधिकारीहरूसँग चुपचाप समन्वय गरिरहेका छन्। यसको बदलामा, पश्चिमी देशहरूले विश्व बैङ्कको ऋण नरम पार्ने, ऋण चुक्ता गर्न स्थगित गर्ने र धनी खाडी देशहरूबाट नयाँ कोषहरू सहित आर्थिक लाभहरू प्रदान गरेर पाकिस्तानको बिरामी अर्थतन्त्रलाई राहत दिने बताइएको छ। 

गाजामा सेना पठाउने पाकिस्तानको योजना स्वदेश र विदेशमा प्रमुख मुद्दा बनेको छ। सरकारले शान्ति निर्माण सहयोगको रूपमा प्रचार गरिरहेको कुरालाई देश भित्रका आलोचकहरूले अक्षम्य विश्वासघातको रूपमा आलोचना गरिरहेका छन्। यो कदमले प्यालेस्टाइनमा पाकिस्तानको दसकौँ पुरानो अडानलाई कमजोर बनाउँछ। उम्मालाई धोका दिन्छ र देशलाई विश्वको सबैभन्दा संवेदनशील द्वन्द्वहरू मध्ये एकमा इजरायलको एजेन्डालाई सहयोग गर्ने रूपमा चित्रण गर्दछ। मुनिरको गाजा जुवाले पाकिस्तानको एकता र प्रतिष्ठालाई गम्भीर रूपमा हानि पुर्‍याइरहेको छ र आन्तरिक रूपमा, यसले सडकमा अस्थिरता र हिंसा बढाउन मदत गर्दै छ।